Hoe Diabetes, Haaien en Zuid-Afrika mij naar hondengedragstherapie leidden...

MajaIk heb nu een Labrador retriever. Maja was de hond van mijn grootouders en bij hun overlijden heb ik haar een warm nestje bij mij thuis aangeboden. Maja was 6 jaar en had diabetes en was niet voldoende gesocialiseerd tov andere honden en de buitenwereld. Door het verlies van haar baasjes en de veranderde omgevingsfactoren kreeg ze een te grote stress te verduren. Dit uitte zich in een schijnzwangerschap en zelfs tijdelijk neurotisch gedrag. Sindsdien word ik dagelijks geconfronteerd met spuitjes en de beperkingen die deze ziekte én stress met zich meebrengen. Ze is een zorgenkindje dus.

Ik leerde hoe honden stressgevoelig kunnen zijn,hoe belangrijk een juiste voeding is, over verantwoordelijkheid, over het ‘anders’ omgaan met een hond, maar ook over hun eindeloze genegenheid en die ‘speciale band’ die ontstaat...

Mijn tweede passie, diepzeeduiken, bracht me oog in oog met haaien. Deze ontzagwekkende dieren fascineerden mij. Ik woonde een lezing bij van de Amerikaanse Dr Erich Ritter, gedragsdeskundige van haaien, die me wat bijbracht over hun gedrag en vooral over de juiste interpretatie ervan. Ik realiseerde me dat haaien onterecht een slechte reputatie aangeschreven kregen omwille van onze onwetendheid, onze vooroordelen en onze angsten, veelal veroorzaakt door filmen zoals ‘Jaws’, met de nodige gevolgen. En dit verdienen ze niet. Ik wou deze boodschap overbrengen en een juister beeld van de realiteit schetsen… maar spijtig genoeg is er niet veel vraag naar haaiengedragstherapeuten ;-).

Hier leerde ik dat het begrijpen en juist interpreteren van gedrag alsook de juiste interactie het absolute begin is van de weg naar een betere verstandhouding en het in harmonie leven met dieren…

NeushoornHet avontuurlijke Afrika en haar wilde dieren heeft altijd al een sterke aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Ik ben dan ook naar Zuid-Afrika getrokken om er als vrijwilliger in het Moholoholo Rehabilitation Center for Wildlife te gaan werken wat meteen de mooiste ervaring in mijn leven was. Buiten de ‘werkuren’ spendeerde ik al mijn tijd tussen of bij de dieren om ze te observeren, te fotograferen en van hun pracht te genieten. Hier besefte ik hoe de aanwezigheid van dieren belangrijk voor me was en besliste ik dat ik met dieren wou werken. Maar algauw werd mijn roze bril afgesmeten. Ik werd er geconfronteerd met de echte werkelijkheid, over het goed bedoelde maar toch veelal verkeerde beeld dat we thuis in onze zetel voorgeschoteld krijgen. Over de eindeloze gevolgen van de menselijke inmenging, over belangenconflicten, over hopeloze strijd.

Ik leerde er om niet enkel en zomaar te geloven wat ik wou geloven (emotioneel eigenbelang), maar de waarheid, hoe pijnlijk of teleurstellend die soms ook is, onder ogen te zien en principes ondersteboven te halen. Ik leerde er volwassener te denken…

Na deze ervaring wou ik dit ‘werk’ thuis verder zetten en besloot het beetje vrije tijd die ik had te spenderen aan het Opvangcentrum voor Wilde Dieren in Geraardsbergen waar ik hielp bij het voederen en verzorgen van de opgevangen dieren. En zo ben ik ondertussen een professionele opleiding holistische hondengedragstherapie in Toscanzahoeve, onder, leiding van Inge Pauwels gestart.

Nieuws

Promo

Facebook Image